Mijn vervolgverhaal in delen. Scroll naar beneden om alle delen te lezen.   


Deel 1


De aanvaller

'Met je pincet Liz.' Hoe vaak moet ik je dat nog zeggen? Waar is je pincet trouwens?'
Ik mompelde oui chef. Hopende dat hij naar de volgende kok ging in de keuken om die op zijn of haar nummer te zetten. De zweetdruppels stonden op mijn bovenlip, terwijl ik probeerde de roosjes van de bloemkool met een vork netjes op een bord te zetten. Natuurlijk moest dit met een pincet, maar die was ik kwijt. Niet verloren, maar gewoon weg. 
Twee weken geleden reed ik na het werk op mijn fiets door het park. Natuurlijk was ik diverse malen gewaarschuwd om dit niet te doen. Het was er gevaarlijk, er zou een aanrander rondlopen en andere griezels. Ik overwoog nog om het plein over te steken om via de Heulbrug naar huis te fietsen. Maar dat was weer 10 minuten langer en daar had ik geen zin in. Het werk vergde veel van mij. Ik was moe, het is ploeteren in de keuken maar iedere euro telt.

Bijna was ik het park uit toen ik weerstand voelde. Alsof een hand mij tegenhield en dat was ook zo. Ik viel op de grond en draaide op mijn buik om weer op te staan. De persoon die mij aanviel, gaf me een schop tegen mijn knie. Het geluid wat dit teweeg bracht leek op het kraken van een walnoot. De pijn was bijna onhoudbaar. De adrenaline die vrijkwam door de situatie zorgde ervoor dat ik toch overeind kwam en weg kon strompelen. Plots voelde ik dat hij me weer vastpakte. En trok mij naar achteren. Ik maaide met mijn handen in de lucht alsof ik een vlieg wegsloeg. Terwijl ik dat deed, ging hij schrijlings op mij zitten met zijn twee handen om mijn strot. Met mijn linkerhand greep ik naar zijn gezicht en stak een vinger in zijn oog. Hierdoor verslapte zijn greep en ik kon naar mijn pincet grijpen. Terwijl hij weer de greep om mijn nek verstevigde bracht ik mijn rechterhand omhoog en stak het pincet in zijn oog. Het verbaasde mij dat het zo makkelijk ging eigenlijk. De aanvaller liet mij los en kroop weg van mij.

Thuisgekomen trok ik mijn kleding uit. Na het douchen trok ik mijn badjas aan, die aan de haak naast mijn bed hangt. De natte handdoek hing te drogen aan de lijn met een wasknijper. Ik ging op bed zitten en betaste mijn knie. Die ging het wel houden.
Ik werd stijf en stram wakker. Eerst koffie besloot en ik. Met de afwasborstel ging ik door een koffiekopje en onderwijl was het nieuws op de televisie. Mijn belager was gevonden. Hij was niet dood maar wel zwaargewond.

'Liz hier heb je een nieuwe pincet. Die andere ben je kwijtgeraakt.'
Ik draaide me om, het was niet de stem van mijn chef die ik hoorde. Ik keek op en viel bijna flauw. De man die mij het pincet aangaf, had een ooglapje over zijn rechteroog.  

  

Deel 2


Ooglapje


Snel vermande ik me en zei: 'dat is mijn pincet niet.' De man met het ooglapje had een kompaan meegenomen, die op slijmballerige toon tegen zijn baas zei: zie je wel, ik zei het toch, ze is het niet. Ooglapje draaide zich om en siste dat hij zijn mond moest houden.

Ik was inmiddels weer aan het werk gegaan. De chef is onverbiddelijk, de mise en place moest om 16.00 uur klaar zijn. Dan was het tijd voor het personeel om een half uur te eten. Om dan weer verder te gaan voor de gasten van die avond.

Ooglapje fluisterde in mijn oor dat er een briefje in mijn zak zat. Dat moest ik goed lezen en doen wat erop stond. Zo niet dan ging hij naar de politie. Hij draaide zich om en liep de keuken en restaurant uit. 

 







Deel 3



Dag naar het strand

Ik lag nog op bed en op een stukje muur zag ik een streepje zonlicht. Ik besloot dat ik lang genoeg op bed had gelegen. Vermoeid sleepte ik me naar de douche. Het slapen gaat niet lekker. Iedere nacht weer nachtmerries over mannen met ooglapjes. Terwijl het lauwwarme water op mijn hoofd stort bedenk ik wat ik op mijn vrije dag zou kunnen gaan doen. Ineens schoot in mijn gedachten dat vriendin Desiree in een strandtent aan het werk was. Misschien kan ik daar eens langsgaan om te helpen, het zal er druk zijn. 

Uit de douche ging ik op zoek naar geschikte kleding. Ik pakte mijn telefoon en negeerde de app van een onbekende afzender. Inmiddels was het 11.30 uur. Snel pakte ik nog een fles zonnebrand factor 30 en mijn sleutels. Op naar strandtent de Zeester en Desiree.




Deel 4

Extra handjes

Na 15 minuten fietsen kwam ik aan op het strand. Ik hoorde een kabaal van jewelste terwijl ik mijn fiets stalde achter strandtent 'de Zeester'. Daar zag ik de ober zitten.

'Oh gelukkig daar ben je dan.' 
'Ja, Dewaputra, het is me gelukt. Wat is dat voor een kabaal?' 
Hij stond op en ik gaf hem een hand. 
'Er is een schoolklas op het strand. 

Een echtpaar die constant amok hebben met elkanderEen bus die een rondvaarttocht gaat geven.Een plastic poepende meeuw. Een dame met een ingewikkelde handdoekwikkelrok die bibberend om bitter lemon vroeg. En het ook kreeg natuurlijk.'

'Meer niet.' En ik schoot in de lach. 
'Nee voor de rest is het wel goed in strandtent Fawlty towers.'
'Nou gelukkig maar. Ik ga de keuken in om Desiree te begroeten en dan kom ik helpen om het terras weer toonbaar te maken.'
'Is goed, Desiree zal blij zijn dat je er bent. Want na de rondvaarttocht moeten de hapjes klaar staan.'
'Oui chef, komt voor de bakker.'

Ik stapte de keuken en zag Desiree. Zij zag mij ook en we gaven elkaar een kus op de wangen. 
'Wat ben ik blij om jou hier te zien. Ik ben druk bezig met de hapjes voor de rondvaarttocht-gasten. Die hebben vast honger na die tocht op het water. We houden het makkelijk, want er zit een schoolklas bij. Die kinderen maak je blij met kroketten, frikadellen en frites. We maken er nog wat tapas bij, stokbrood en kruidenboter.'
'Dat klinkt allemaal goed. We hebben tijd zat. Heb je ook nog room, fruit en suiker in huis om ijs te draaien?'
'Natuurlijk, de machine staat al koud.'
'Mooi, ik ga me omkleden en dan gaan we aan de slag. Maar eerst ga ik helpen het terras te poetsen. Dat duurt 10 minuten. Dus nog even geduld.'

Ik stapte de wc ruimte binnen om mijn kokskleding aan te trekken. Haalde mijn telefoon uit mijn broekzak en zag de app weer. Ik drukte om de app te lezen.

HEB JE HET BRIEFJE AL GELEZEN WAT IK GISTERENAVOND IN JE ZAK HEB GEDAAN?
AFZENDER JE VRIEND MET HET OOGLAPJE!

Mijn hart sloeg over van schrik. Dat briefje had ik dus nog niet gelezen. Dat moest ik vanavond doen, want het zat in mijn andere werkkleding. 

Ik stapte het terras op en probeerde normaal te doen. Niets laten merken Liz, herhaalde ik in mijn hoofd. 


Deel 5


De toezichthouder

Desiree en ik gingen aan de slag. We moesten echt opschieten. Straks stroomt het terras van de Zeester vol met hongerige gasten.

We zijn gewend om hard te werken. Omdat we dit vaker doen, weten we precies wie wat doet.

De aardappelblokjes voor de huzarensalade waren gaar. Ik stapte naar buiten met de pan. Het water werd opgevangen in een grote ton. Nadat het water eruit was, tilde ik de pan weer omhoog en plots zag ik een figuur in de verte. Ik zag alleen zijn rug en ik riep Desiree.

'Wie is dat?

'Dat is Karel.'

'Hij moet erop letten dat er niet stiekem wordt gesexed in de duinen. Nou ik weet wel beter. Iedere dag treft hij een stelletje aan en hij doet lustig mee.

We liepen naar binnen en ik was blij dat het ooglapje niet was.  



Deel 6

Zeevonk


Desiree en ik waren eindelijk klaar. De keuken was opgeruimd en schoongemaakt. 
'Biertje, Liz?'
'Die sla ik niet af. Zet ik even twee stoelen terug en een tafel.'
'Dan neem ik ook nog wat te knabbelen mee. Er is nog wat over van het buffet.'
We proosten. In stilte dronken en aten we wat. 
'Zeg Dees, hoe zit dat met jou en Karel?' Ze verslikte zich in een slok bier. Na het hoesten begon ze te vertellen. 'Het was op een mooie zomerse avond, zeevonk in het water en vallende sterren. Hoe romantisch wil je het hebben? Karel en ik stonden aan de vloedlijn. We genoten van het moment en ik viel als een blok voor hem. Hij keek mij aan en voor ik het in de gaten had, lagen we te vrijen op het strand.

Ik kon het niet laten en begon de Bolero te neuriën. 'Niet doen Liz! Ik was en ben nog steeds knetter van Karel. Alleen op een zekere dag zag ik hem aan de gang met anderen. Ik voelde me verraden. Natuurlijk heb ik hem erop aangesproken. Maar hij verzekerde mij dat hij verliefd was op mij. Dat wat hij met anderen deed niets meer was dan lust. Vrijen met mij deed hij uit liefde. Ik heb hem verteld dat ik hem niet kan vertrouwen en wilde niets meer met hem te maken hebben. Sindsdien ontlopen wel elkaar.'

Ik stond op en knuffelde mijn vriendin. Het is nooit leuk als iemand verdriet heeft waar je van houdt. 
'Kom, ik ga eens op huis aan.' Desiree stond ook op en pakte de lege bierflesjes en de borden. We ruimden de stoelen op. Desiree deed het licht uit en sloot af. 
'Ga jij nou nog op de fiets naar huis? Je kan de fiets ook achter in mijn auto leggen, dan breng ik je naar huis.'
Ik was opgelucht dat Desiree dit voorstelde. Eigenlijk had ik geen zin om in het donker dat hele eind te fietsen. 

Toen we bij mijn huis waren aangekomen haalde Desiree mijn fiets uit de auto. Terwijl ik Dees zag wegrijden, hoorde ik mijn telefoon. Een app kwam binnen. Ik las: BEL ME ZODRA JE BINNEN BENT! Ooglapje. Ik zette mijn fiets op slot, opende mijn voordeur en stapte naar binnen. Terwijl ik flink inademde belde ik het nummer van Ooglapje.

'Met Eugene.'
'Liz hier, ik moest je bellen.'
'Eindelijk hebben we contact. Ik wil je zien. Kom morgen naar Café Boszicht, om 14.00 uur. Ik heb een voorstel voor je.' Ik zei niets terug, en klikte gelijk het gesprek weg. Die vent is gek dacht ik terwijl ik onder de douche stond. Ik stond te tollen op mijn benen van de vermoeidheid. Na het douchen stapte ik regelrecht mijn bed in.



Deel 7

Voorstel

Na het ontwaken maakte ik eerst een kop koffie. Ik deed de deur open van mijn achtertuin en stapte naar buiten. De koffie dronk ik gedachteloos. Ineens keek ik naar klok en zag dat het bijna één uur was. Ik moest me haasten. Café Boszicht is een kwartiertje fietsen. Snel stapte ik onder de douche, aankleden, haren kammen en op pad. Bij het café aangekomen zette ik mijn fiets in de stalling en liep naar binnen. Ooglapje was er nog niet, dacht ik. Ik hoorde mijn naam en zag een man zonder ooglapje. Ik liep naar het tafeltje en zag twee ogen.

'Glazen oog Liz. De kas was genezen.' Ik kon geen woord uitbrengen.

'Ik ga je een voorstel doen die je niet kan weigeren. Tegelijkertijd wees hij met zijn mes naar zijn glazen oog. 'Jij gaat voor mij werken!'

Deel 8


klem

'Denk jij echt dat ik dat ga doen?' Ik schoof mijn stoel naar achteren om weg te gaan. Maar merkte dat mijn stoel werd geblokkeerd. De bodyguard van ooglapje stond pal achter mijn stoel. 'Je ziet Liz ik was hier reeds op voorbereid. Je kan geen kant op. Je moet doen wat ik eis'

'Nooit. Jij stond op het fietspad en trok mij van mijn fiets, weet je nog?'

'Natuurlijk weet ik dat nog. Maar wie bezorgde mij dit glazen oog? Jij. Daarom ga jij doen wat ik eis.'

'Dan moet ik nu eerst naar mijn baas om per direct mijn baan op te gaan zeggen.

'Je kan gaan, maar met mijn bodyguard.' Maar eerst gaan we eten. Je paddenstoelensoep wordt koud.'

Ik keek naar de kom voor me, zette de lepel in de kom en roerde er wat door.


Deel 9


Davina

Ik nam een hap van de paddenstoelensoep en spuugde het gelijk weer uit. 'Gatverderrie, die is ijskoud geworden', riep ik.

'Logisch Liz, je zit te talmen. Ober: de volgende gang kan door, dank u wel.'

De ober haalde de soepkommen weg en kwam terug met het hoofdgerecht. Ik keek er eens naar. Dit is natuurlijk erg lekker, dacht ik. Ik pakte mijn mes en vork en nam een spruitje en stopte het in mijn mond. Het was heerlijk. Ondertussen had ik best trek gekregen. 

'Zeg Eugene, vertel eens wat ik moet gaan doen voor jou.'

'Je gaat voor mijn vrouw werken.'

'Wie is je vrouw?'

'Davina de Pater.'

Mijn mond viel open.

'Bedoel je Davina de Pater van Divine Cuisine – voor al uw hemelse gerechten?'

'Inderdaad, die Davina de Pater.'


Ongelofelijk dacht ik, die heeft altijd alles onder controle.  



Deel 10


Biechten

Een jaar later.

Na de gebeurtenissen van afgelopen jaar wordt het tijd om schoon schip te maken. Ik belde Desiree en vroeg of zij mij wilde brengen. Dat wilde ze doen, met lood in haar schoenen. Ik keek nog eens in de spiegel en was tevreden. Met de minuut werd ik banger en onzekerder. De bel ging en ik opende de deur. Pakte mijn jas en tas en stapte in de auto van Desiree. Zwijgend zaten we naast elkaar en Dees manoeuvreerde de auto makkelijk door het verkeer. Aangekomen gaf ze me een kus, een knuffel en wenste me sterkte. Ik stapte de auto uit, keek niet meer om en liep naar het gebouw. Stapte naar binnen en zei tegen de dame aan de receptie. 'Goedemorgen, ik ben Liz en ik kom mijzelf aangeven. Ik heb namelijk twee moorden gepleegd.'

Deel 11


bekentenis

De dame van de receptie drukte op een knopje en een deur achter mij ging open. 'Wilt u de kamer binnengaan, dan komen twee rechercheurs om u te verhoren.' Ik beseft dat het nu echt zover was, er is geen weg terug. Ik draaide mij om en liep de kamer binnen. De deur sloot zich direct automatisch. Ik bleef staan en zag een andere deur opengaan. Twee mannen kwamen binnen en stelden zichzelf voor. 'Dag mevrouw, ik ben rechercheur Steen en dit is mijn collega Rijk. U vertelde aan de balie dat u twee mensen heb vermoord. Vertel eerst het adres waar de overledenen zijn en daarna willen we het hele verhaal horen.'

'Madeliefsteeg 24.'

'Hier in deze plaats?'

'Ja'.

Ondertussen appte Rijk het adres door, zodat de collega's op weg konden.

Het begon op een avond in het park...

Deel 12

Lente

Terug in de tijd...

Met kriebel in mijn buik werd ik wakker. Vandaag ging ik Davina de Pater ontmoeten. Mijn nieuwe werkgeefster. Ik was benieuwd. Hoe zou ze zijn in het echt? Op televisie ziet ze er zo vriendelijk en vrolijk uit. Helaas staan de meeste programma's bol van fake mensen, met maskers op.

Ik zocht praktische kleding uit. Een mooie linnenbroek met een donkere kleur en lange blouse. Dat deed ik altijd, eerst kleding uitzoeken en dan douchen. Structuur is belangrijk voor mij. Na het douchen sprayde ik bodymist over mijn naakte lichaam. Het was het laatste cadeau van mijn moeder. Lentebries, ze wist dat ik die lekker vond. Lentebries, een naam met een belofte. Nieuw seizoen, nieuwe kansen. Zo vaak gaf ze mij geen cadeaus. Eigenlijk had ze een hekel aan me. Ik was het kind wat niet geboren had mogen worden.  

Deel 13


ijsblauw

‘Ben je weer aan het lezen! Ga liever rekenen.’ ‘De juf heeft gezegd dat het goed is voor mijn woordenschat.’ ‘ Vertel je juf maar dat je met rekenen verder komt in het leven.’ Dit gesprek herhaalt zich regelmatig in mijn hoofd. Het komt te pas en te onpas naar boven. Net als nu, terwijl ik onderweg ben naar Davina. Als kind dacht ik nog dat ik schrijfster zou worden. Helaas, het werd kok. Dat is juist een beroep waar rekenvaardigheid voor nodig is. Gelukkig was mijn discalculie geen handicap. Ik keek uit het raam van de tram en zag dat ik er bij de volgende halte uit moest. Ik stapte uit de tram en zag de kookstudio. Lichtelijk nerveus belde ik aan. De deur ging open en ik keek in twee Scandinavisch ijsblauwe ogen. ‘Ben je daar eindelijk. ‘

Deel 14

op het bureau

'Rijk, hang jij die foto van de verdacht op het planbord?' 
'Ja chef.'
De foto van Liz werd bovenaan en in het midden geplakt. Haar naam stond eronder geschreven met een afwasbare stift. Steen maakte zijn nagels schoon met een spijker en hing op zijn bureaustoel alsof het een hangmat was. Je zou ook kunnen zeggen dat hij op zijn schouderbladen zit. Het was zijn manier van stoelhangen. Op deze manier hangend op zijn stoel, kon hij het beste nadenken. 

'Toch vreemd hè Rijk, het mokkeltje ziet eruit om een beschuitje mee te eten, maar ondertussen heeft ze gewoon twee mensen vermoord.'
'Ja chef. Je weet het vaak niet.'
'Klopt. Daarom is dit ook een heel boeiend vak. Het blijft altijd verrassend wat de drijfveer is van de moordenaars.'
'Ehh chef?'
'Ja Rijk.'
'Ze is nog steeds een verdachte toch. Je bent toch pas een moordenaar als het feit bewezen is?'
'Dat is zo. Maar over dit geval zou je een boom kunnen opzetten. Wel of geen moordenaar. Ze heeft tenslotte de moorden wel bekend, dus in theorie is ze een moordenaar. Een dubbele moordenaar want ze heeft twee mensen vermoord.'

'Weet jij waar de hoofdinspecteur is Rijk?' We moeten hem nog vertellen wat we al weten en wat het plan is. In ieder geval moet de persvoorlichter ook een verhaal aan de pers kunnen vertellen.'
'Ja chef ik weet waar hij is. Weg. Hij heeft een vergadering.'
'Weet jij ook toevallig waar die vergadering over gaat?'
'Yep.'
'Nou vertel dan. Of mag je het niet verklappen?'
'Het gaat over de aankoop van een nieuwe arrestantenbus.'
'Nou ja zeg. Is hij nu ook al hoofd-inkoop geworden?'
'Nee dat niet, maar hij heeft wel een invloed natuurlijk.'
'Natuurlijk, dat dan weer wel.'
'Heb jij het rapport al van de patholoog anatoom? We moeten weten hoe de moorden zijn gepleegd?'
'Nee, die heb ik nog niet ontvangen. Ik zal eens bellen. Rijk liep naar het bureau van de hoofdinspecteur, die heeft nog een ouderwetse telefoon staan met een draaischijf. Dat vond hij leuk speelgoed. Hij draaide het nummer van de patholoog en vroeg haar of het rapport al klaar is. 
'Ja, het rapport heb ik net afgerond. Het was een berg werk. Maar ik begreep dat er haast bij was. Ik stuur het je via de mail.'
'Top. Bedankt.'
'Groetjes.'

Deel 15

Zeemeermin

Haar snauwerige opmerking verwarde mij. Die ijsblauwe ogen waren bijna te eng om in te kijken. Desondanks keek ik haar aan en stak mijn hand uit. 
'Sanne. Sluit de deur achter je.' Terwijl ze dat zei draaide ze zich om en liep de lange gang in. Ik sloot de deur en liep achter haar aan. Ze had er flink de pas in. Ik zag diverse gesloten deuren. Achter één deur klonk muziek. Wat ik hoorde maakte me vrolijk. Sanne stond inmiddels met de deurkruk in haar hand van de allerlaatste deur. Ze deed hem open en ik hoorde haar wat zeggen. Wat ze zei kon ik niet verstaan. Ze kwam terug en stopte naast me. Ze fluisterde in mijn oor. 'Die muziek van de film Ariël de zeemeermin is bewust gekozen. Wij weten natuurlijk dat je deze plaat keigoed vind.'